Column: soms heb ik een hekel aan mensen

    bramvanderheijde-max
    ‘Kun je je nageslacht vragen om z’n hoge noten even door te slikken, voordat ik genoodzaakt ben hem face-first door het raam naar buiten te werpen?’, probeer ik de man tegenover me in de bus duidelijk te maken door hem fronsend aan te kijken.

    ‘Als het dan al niet vroegtijdig is overleden aan een slechte opvoeding’, zegt mijn tweede blik als het kind door het gangpad begint te rennen. Wanneer het soortgenoten heeft gevonden, schreeuwt mijn uitdrukking het uit van woede.

    ‘De rest van mijn leven niet vergeten een rubbertje te gebruiken’

    Vader lijkt er niks van te begrijpen, zo is ‘ie schijnbaar tussen de benen van moederlief uit gekropen. Schreeuwend, jankend, lachend, allemaal tegelijk. Nog twaalf minuten uitzitten, zegt het informatiescherm. Twaalf minuten en de rest van m’n leven niet vergeten om een rubbertje te gebruiken, denk ik bij mezelf. Nooit meer kinderen horen gillen zou voor mij de eerste reden zijn om te investeren in een auto.

    ‘Wanneer hij ademt doopt hij de coupé om tot walhalla voor dikke kinderen’

    Rennend naar het perron omdat die klotebus natuurlijk meer dan twaalf minuten nodig had, staat er een hoopje mens stil op de roltrap. Nou weet ik wel dat er twee soorten mensen zijn: mensen die aan de rechterkant staan op de roltrap, en mensen die hun tijd op aarde wijden aan het verpesten van mijn dag. Stipt op het fluitsignaal spring ik de trein in, maar dan zit er zo’n vadsige gast voor me een Big Mac te eten. Wanneer hij ademt doopt hij de coupé om tot walhalla voor dikke kinderen. Als hij kauwt, valt een augurk bijna overboord. Ja, áls er dan een conducteur langsloopt én ik ben vergeten in te checken, dan snap ik waarom conducteurs wel eens een vuist in hun gezicht krijgen.

    ‘In gedachten wurg ik soms de presentatrices van Goedemorgen Nederland

    Soms heb ik een hekel aan mensen. Om de vreemdste redenen ook. Ik kan mensen schieten omdat ze Netflix verkiezen boven een krant. Omdat ze hard praten of langzaam lopen. In gedachten wurg ik soms de presentatrices van Goedemorgen Nederland. Meer dan eens heb ik m’n ontbijt naar de TV moeten gooien. Vaak haat ik mensen omdat ze mensen haten. Ik haat mensen met goede voornemens. Vanaf nu ga ik minder haten, puur bij toeval ben ik de komende maanden aardig. Mijn enige goede voornemen was een nieuwe agenda kopen.

    Bram van der Heijde is derdejaarsstudent Technische Bedrijfskunde in Tilburg.

    Meer artikelen over

       

    Deel dit artikel

    Reageer op dit artikel

    * Verplicht veld

    Reacties

    • ‘Ik kan mensen schieten omdat ze Netflix verkiezen boven een krant’

      Na dit stuk gelezen te hebben zou ik het niet vreemd vinden als de schrijver binnenkort ergens zijn wapen neerschiet 0_0

    • Ik vind dit ook maar een vreemde column.

    • Leuke column! Ik herken dit wel haha

    • Haha leuk geschreven!

    • Ik vind dit maar een raar stukje.. Continu het gebruiken van geweld omdat meneer iets niet leuk vind. Maar het wel over iemand anders z’n opvoeding hebben.. Mkay.

    • Snap niet waarom er bij elk stukje geweld moet worden gebruikt. Lijkt me meer dat jij issues hebt dan de personen om jou heen. Als je iets niet aanstaat heb je 2 keuzes; iets er aan doen of niks doen. Stukje van de condecteur is belachelijk.

    • of je zegt het gewoon :S. Dan bedoel ik niet met je ‘blik’.