In mijn Avansrode T-shirt zat ik donderdag op de tribune van het Willem II-stadion. Voor corona, in de hoogtijdagen van Paul Rüpp, was ik voor het laatst op de Avansdag, die toen overigens nog gewoon Onderwijsdag heette.
Soms verlang ik terug naar die tijden: het geld klotste tegen de plinten, Avans was ieder jaar nummer 1 in alle ranglijstjes en op de Onderwijsdag stonden publiekstrekkers als hockeycoach Marc Lammers en neuropsycholoog Margriet Sitskoorn.
De dag was ieder jaar in een andere Avansstad, in het Chassé Theater in Breda, 1931 in Den Bosch en, die ene keer dat we écht geluk hadden, in de Efteling. Na de borrel mochten we het attractiepark in. Een rondje in de Python, daarna in de Vogel Rok of de wildwaterbaan en je kon het leven weer aan.
Natuurlijk werd daar toen ook over geklaagd met woorden als “Wat moet dat allemaal wel niet kosten?”, “Hoezo gaan we van gemeenschapsgeld in de achtbaan?!” tot de oude klassieker “Ik heb nog zoveel na te kijken en voor te bereiden voor het nieuwe blok”.
Ja, ook ik heb die zinnen uitgesproken, zoals iedere Avans’er bij tijd en wijle doet.
Maar nu had ik het wat rustiger, het kind was op school en het was een thuiswedstrijd, dus fietste ik op mijn vrije dag naar Tilburg-zuid. Ik ging op de tribune zitten met een kopje koffie in mijn hand, klaar voor de opening.
‘Iedere Avans’er spreekt die zinnen bij tijd en wijle uit’
Ik luisterde naar muziek, een praatje door ons college van bestuur over cruciale samenwerkingen met de buitenwereld en volgde daarna een ouderwets hoorcollege over de toekomst met dingen die ik zelf al had geconcludeerd door dagelijks de krant te lezen en het nieuws bij te houden.
Daarna liep ik door de gangen, op zoek naar koffie, een workshop die ik interessant vond, een collega om mee bij te praten. Ik vond vooral koffie.
Al dwalend door het stadion constateerde ik dat ik het ‘Avansgevoel’ zocht. Zo werd jaren geleden het Avanslied ‘Avans is rood’ door medewerkers gezongen op de trappen van het Chassé – destijds moest ik daar om gniffelen. Dat deed ik ook toen Paul Rüpp sprak over het aloude Brabantse werkwoord ‘Avanseren’ waar de naam Avans volgens hem vandaan kwam – volgens mij had hij het werkwoord zelf bedacht.
Dat ik dat Avansgevoel een beetje kwijt ben is misschien inherent aan het woelige vaarwater waar we in zitten, door R&R en door alles wat er in de buitenwereld gebeurt.
Toch was er een moment dat het wél oplaaide: toen Marte Schuurmans, oud-student van de opleiding Communicatie, in haar rode pak als dagvoorzitter op het podium stond. Wow, dacht ik, wat doet ze dat goed. Ik weet nog dat zij begon aan onze opleiding. Wat cool dat ze hier gewoon al op dit podium stáát.
Het vuurtje in onze studenten aanwakkeren, zodat ze schitteren in iets waar ze goed in zijn. Veel meer nog dan al die cruciale samenwerkingsverbanden en toekomstscenario’s is dát het Avansgevoel dat we moeten vasthouden.
Inge Duine is docent bij de opleiding Communicatie
Harold
Mooi beschreven Inge, herkenbaar. En wat mogen we trots zijn op Marte als inspiratiebron voor medewerkers, docenten en studenten.