Student Benjamin Blokhuis is op zoek naar gezellige ontmoetingen met medestudenten binnen de hogeschool. Hij gaat hiervoor de Avanssteden af en schrijft over zijn date-avonturen in de rubriek Liefde, vriendschap of een blauwtje. In deze aflevering: meerdere flirts tijdens carnaval.
De vorige keer schreef ik over mijn ervaringen met oud en nieuw. Ik schreef dat ik zoveel had gedronken, enzovoort. Dat was eigenlijk best wel plat en daarom dus niet per se literair. Maar ik wil literair schrijven. Ik wil in het rijtje Dostojevski, Kafka en Suzan en Freek. Dan kun je niet schrijven over platte onderwerpen als uitgaan, want dat is niet literair.
Maar dat komt dan maar de volgende keer, want ik moet echt mijn ei kwijt over carnaval. Voordat ik begin: ik ben op het moment van schrijven (en waarschijnlijk ook op het moment dat jij dit leest, deze kater gaat nog wel eventjes duren denk ik) brak. Dat is niet erg, maar wel iets waar we rekening mee moeten houden. Ik merk dat ik vandaag niet zo goed ben in heldere zinnen formuleren. Ik geef hierbij de schuld aan mijn kater en neem zelf dan ook geen enkele verantwoordelijkheid over ontbrekende woorden of slechtlopende zinnen. Ik liep gisteren namelijk zelf ook slecht door de alcohol (wat een vreselijke grap, het spijt me echt).
Ik heb deze carnaval last gehad van iets waar ik al een tijdje last van heb. Als ik uitga komen er de laatste tijd veel vrouwen naar me toe die twee dingen hebben: 1. Zin om met me te flirten. Heel veel zin. 2. Een vriend. Voor alle duidelijkheid: ze communiceren echt goed over dat ze een vriend hebben, maar ze flirten ook echt veel en hard met me, soms zelfs waar hun vriend bij staat.
Benjamin Blokhuis is student Cabaret aan de Koningstheateracademie. Op dit moment volgt hij een minor in Nijmegen. Vanuit daar schrijft hij maandelijks deze rubriek.
Vorige keer schreef ik natuurlijk over Sophie, die ik ontmoette tijdens oud en nieuw. We waren, volgens mij, aan het flirten. We zaten zelfs op haar kamer, heel dicht bij elkaar. Echter: er lag ook een jongen in haar bed die af en toe iets zei. Dat was vreemd, en ik hoorde een week of twee geleden van een kennis dat ze al zes jaar een relatie had. Ik vermoed dat die jongen haar vriend is, maar dat is nooit bevestigd, noch ontkend door bijvoorbeeld deze kennis.
Tijdens carnaval was ik een tijd aan het kletsen met een vriendin van een schoolgenootje. Ze kletste echt lang met me, flirtte heel veel en duwde me tegen de muur aan. Terwijl haar vriend letterlijk naast haar stond. Dat is vervelend en lastig voor mij. Ik snap dat ze wil flirten, maar doe dat dan met je vriend.
Wat ik de dag erna meemaakte, sloeg alles. Ik stond in een café. Ik had allerlei verschillende drankjes, maar geen avondeten op. De muziek was die tergende, slepende carnavalsmuziek die we allemaal kennen. Alles plakte, iedereen was luid. Het was precies wat je je voorstelt bij carnaval. Toen gebeurde het. Er kwam een schoolgenootje met twee vriendinnen de kroeg in waar ik ook was. Een van die vriendinnen was een erg knap meisje. We raakten al vrij snel aan de praat. Een vriendin van mij zei: “Zij is echt met jou aan het flirten!” Het was heel fijn dat zij dat zei, want zelf heb ik dat nooit door en toen begon het mij inderdaad ook op te vallen. Ze pakte vaak mijn arm, maakte heel veel oogcontact en gaf me complimentjes. Toen begon ik terug te flirten en dacht: Knillis wordt om 23:11u begraven (carnavalsdingetje in Oeteldonk), ik moet actie ondernemen!
Ik vroeg een vriendin: “Heb je nog goede flirtmoves?”, waarop ze antwoordde: “Zeg gewoon dat je zin hebt om met iemand te zoenen vanavond”. Daar ging het mis. Ik was al aardig in de olie en schreeuwde mijn ‘nieuwe liefde’ toe in haar oor: “Ik heb zin om met jou te zoenen vanavond”. Klein nuanceverschil. Net jammer.
“Leuk! Ik heb wel al zeven jaar een relatie”, reageerde ze. Zeven jaar een relatie? Zeven jaar een relatie? Waar haalt iedereen die relaties vandaan? Toen maakte ik de tweede fout van de avond: “Heb je al zeven jaar een relatie? Dan was je letterlijk elf toen het aanging!” Ze stopte met lachen en zei: “Hou oud denk je dat ik ben?” Ze bleek 25 te zijn. Mijn fout. Ik heb netjes mijn excuses gemaakt.
We hebben de rest van de avond geflirt, ze bleef met me kletsen, ik bleef met haar dansen. Schiet mij maar lek, ik word non, denk ik. En het stomme is: dan verandert er niks.
Ik moet me van mijn psycholoog meer focussen op de positieve aspecten van het leven, dus dat doe ik: ik flirt tegenwoordig wel. En er wordt terug geflirt. Dat is eigenlijk al winst. Ik ben van ‘niet flirten, niet zoenen’ naar ‘wel flirten, niet zoenen’ gegaan. Ik denk dat de volgende stap ‘wel flirten, wel zoenen’ wordt. Zo leuk, ik kan niet wachten.
Punt. Of had jij nog wat?