Mitchell Droog, een van onze collega’s, ging zomaar dood. Ogenschijnlijk vanuit het niets, of nou ja… er waren signalen, maar dat was niets om je zorgen over te maken, zo had hij me zelf tijdens een wandelingetje aan het begin van het studiejaar verteld.
De eerste werkdag na zijn overlijden vervielen alle lessen. We kwamen samen, zaten in een kring en de directie vertelde wat er was gebeurd. Ze zeiden dat zelfs het college van bestuur was geschrokken, want zelfs zij kenden Mitchell.
We pakten elkaar vast, huilden en dronken koffie. We haalden mooie herinneringen op aan de introweek waar Mitchell vaak een gangmaker was, de Tour d’Avans waar hij altijd aan meedeed en hoe hij standaard te laat binnen kwam tijdens onze overleggen, zijn Brabants kwartiertje.
Die dag richtten we een gedenkhoek in, in een lokaaltje naast ons leerplein op de Lovensdijkstraat, met foto’s van een stralende Mitchell. Er lag een boek om herinneringen in op te schrijven en er stond een doos tissues klaar.
En toen gingen we weer verder.
We vertelden het de studenten van de Minor Veranderen is Mensenwerk, waar hij een van de vaste krachten was. Daarna gingen we meteen door met het praktische: de uitgevallen les werd op die en die datum ingehaald en de lessen waarbij Mitchell nog in het rooster stond hadden we onderling kunnen verdelen, dus ook dat was opgelost.
Daarna ging mijn collega door met de les – zoals ook alle andere collega’s uit de andere jaren verder gingen met hun activiteiten met studenten.
Ondertussen stroomden er kaarten en bloemen binnen, liepen oud-collega’s en Avans’ers langs om hun medeleven te betuigen en denderde de Avanstrein gewoon door met lessen, roosteraanvragen, ontwikkeltaken en oja, ook nog studenten met hun eigen sores.
We gingen naar de uitvaart.
De maandag erna leek weer een gewone week, bomvol met workshops, studentenactiviteiten en vergaderingen. Maar het was natuurlijk niet normaal.
Door het overlijden van zo’n jong iemand ga je ook nadenken over je eigen leven. Hoe wil je dat mensen op jou terugkijken? Doe je de goede dingen? En doe je die dingen goed? Kortom, wat is nu eigenlijk écht belangrijk in het leven?
De een doet alleen nog wat hij zelf leuk of belangrijk vindt, de ander gaat toch die mooie reis maken die al jaren op het verlanglijstje staat. Zelf ging ik last minute naar IJsland – niet het land, geen band, maar een beweging… – en schreeuwde keihard alle teksten mee.
Ik dronk meer bier dan goed voor me was op een doordeweekse avond. Het was vluchten, natuurlijk, van alle ellende en druk en stress, maar ook ontladen van alle ellende en druk en stress.
Mitchell had dat trouwens wel begrepen. Ook hij hield van een biertje, van muziek. Van gezelligheid en mensen. Niet voor niets begon hij de activiteitencommissie binnen de minor voor de binding met studenten. De eerste borrel vlak voor de herfstvakantie had hij geïnitieerd – helaas kon hij er zelf niet meer bij zijn.
Mitchell, we missen je, op alle vlakken. Je zorgde voor positiviteit en levenslust in ons team. En dat gaan we de komende tijd nog hard nodig hebben.
Inge Duine is docent bij de opleiding Communicatie
Punt. Of had jij nog wat?