De rust in het restaurant werd vanuit het niets verstoord door een groep mensen die steeds groter groeide. Ieder nieuw persoon werd luidruchtig omhelsd.
Ze waren van dezelfde leeftijd, zo rond de vijftig, dus de mensen waren geen familie van elkaar. Het waren ook geen collega’s; als je iedere dag hetzelfde kantoor deelde, begroette je elkaar niet zo uitbundig.
Vrienden die elkaar lang niet hadden gezien? Ja, dat kwam het meest in de buurt.
Twee van hen droegen een verwassen geel T-shirt met daarop TIK ’96, de rest droeg gewoon normale kleding. De TIK-week was in mijn tijd de naam voor de Tilburgse introductieweek, sinds 2012 beter bekend als de TOP-week (Tilburg Orientation Program).
Ach, wat leuk, dacht ik. Een reünie van een oud TIK-groepje. Die twee met die gele shirts waren vast de papa’s. Of misschien waren zij de gangmakers, de twee die lekker gek deden, altijd dit T-shirt aan hadden tijdens hun jaarlijkse reünie in de introductieweek.
De rest van het jaar leefden ze vast hun eigen leven met of zonder gezin, maar ieder jaar eind augustus kwamen ze terug naar hun oude studentenstad om oude tijden te laten herleven. Straks gingen ze natuurlijk naar De Korte Heuvel, dansen in de Polly ofzo.
Twee dienbladen met fluitjes bier werden naar de TIK-tafels gebracht, net als schalen vol met nacho’s, bitterballen en gyoza. Er werd geproost en daarna haalde een van de vrouwen een plastic tas tevoorschijn waaruit ze een stapel felgele T-shirts haalde.
Sommigen deden het over hun gewone kleding aan, anderen verwisselden van shirt in het restaurant. En zo stond er ineens een gele groep van middelbare leeftijd. ‘TOP fossielen’ stond in paarse letters op de shirts geschreven.
‘Misschien waren zijn de gangmakers, de twee die lekker gek deden’
Toch zagen ze er beter en frisser uit dan de groepjes die we eerder die dag in kleurrijke shirts door de stad hadden zien banjeren: met blikjes Stëlz in de hand, dikke wallen en een glazige blik in hun ogen van de feestjes die ze al hadden gehad.
‘Hebben jullie een reünie?’ vroeg ik toen ik op de wc een vrouw in zo’n geel T-shirt tegenkwam.
De vrouw knikte. Ze vertelde dat ze destijds de TIK-week organiseerden en nu, dertig jaar later, nog eens kwamen kijken hoe het er aan toe ging.
‘En straks gaan we naar de cantus.’ De ogen van de vrouw fonkelden toen ze het zei.
Oja, de cantus. Die was er toen ook al. Lange tafels, met kannen vol bier en dan maar lallen met z’n allen. In dertig jaar is er weinig veranderd.
Ze zeggen dat je studententijd de beste tijd van je leven is, waarin je vrienden voor het leven maakt.
Bewaar je introductie T-shirt dus goed. Wie weet sta jij in 2056 (!) ergens in je oude studentenstad herinneringen op te halen aan vroeger.
Of je bent, net als ik, degene die het allemaal aanschouwt en zich afvraagt hoe het nou precies zit, met die luidruchtige groep.
Inge Duine is docent bij de opleiding Communicatie
Punt. Of had jij nog wat?