Het is weer inzettijd! Terwijl de cirkel bezig is met de procedure van de beoogd algemeen directeuren, wordt een cirkeltje lager de Xedulepuzzel gelegd.
Onderwijstaken invullen, goochelen met nakijk- en voorbereidingstijd, en dat alles vaak met een krimpend aantal fte. Mede mogelijk gemaakt door Xedule, het gedrocht van een taaklastmodel dat van het leven een soort van excelwerkelijkheid maakt.
Vijf jaar lang werkte ik op een andere plek binnen Avans en bepaalde ik mijn eigen agenda, zonder dat een taaklastmodel of rooster daar iets over te zeggen had. De criteria om een klus wel of niet op te pakken waren zo ongeveer: is het belangrijk, heb ik er tijd voor en is het iets wat bij mijn taakomschrijving past?
Nu ben ik weer terug bij de opleiding Communicatie en hijgt Xedule als vanouds in mijn nek: wil je in september Kritisch Denken of Nederlands geven? De stagiairs hebben op jouw vrije dag terugkomdag, dus je wordt op iets anders ingezet, want je staat nog in de min.
Mijn rooster en agenda worden straks weer bepaald door de uren die in Xedule voor een taak ingeboekt staan.
Zo krijg je een uur voor het nakijken van een vraagstukanalyse van een afstudeerder. Daar zit ook kalibreertijd en invoer-in-Brightspace/Osiris-tijd in. Netto hou je daarmee twintig (!) minuten over voor het lezen en beoordelen van een complex verhaal van vijf tot zeven A4’tjes.
Twintig minuten is krap, maar het ís te doen – mede dankzij studentenvriend Chat, die zorgt voor de rode draad en samenhang in een geschreven stuk.
Maar… koffie halen, een praatje maken, eten en naar de wc gaan, de primaire basisbehoeften, duren bij elkaar óók twintig minuten. En dan moet je nog beginnen, in je concentratiemodus komen.
‘Je houd twintig minuten over voor het lezen en beoordelen van een complex verhaal’
Een vriendin werkte ooit bij een marktonderzoeksbureau en moest iedere vijftien (!) minuten van haar tijd verantwoorden.
Toen ze een keer buikklachten had en langer dan een kwartier op de wc zat, boekte ze het op ‘internal other’. Shit, dacht ze, die omschrijving heb ik deze maand al gebruikt. Dus ze werkte nóg harder in de rest van de uren. Overwerken mocht niet, te duur. Binnen een jaar had ze een burn-out.
Nou goed, ik wil ons taaklastmodel niet vergelijken met het declareerbaar zijn in het bedrijfsleven… maar ik zie wel een link met de hoge werkdruk die het onderwijs teistert, ook al zijn we niet van het uurtje factuurtje.
Nee, overwerken in de avonden en de weekenden is bij ons normaal om het werk uit Xedule af te krijgen.
Volgend studiejaar wil ik niet geleefd worden door m’n rooster. Ik volg mijn eigen werkelijkheid, haal gewoon koffie, maak een praatje, en zit extra lang op de wc als ík dat nodig heb.
Omdat ik buiten Avans ook nog een leven heb, betekent dat nóg harder werken in de rest van de tijd. Burn-out gegarandeerd.
Het herijken van het taaklastmodel lijkt me een taak voor de nieuwe beoogd directeuren. Dus zet het maar in hun Xedule.
Wat? Dat gebruiken zij niet? Dan past het vást in hun agenda.
Inge Duine is docent bij de opleiding Communicatie
Punt. Of had jij nog wat?